CORE(5)

NAZWA
core - plik zrzutu pamięci

OPIS
Dla pewnych sygnałów domyślną akcją procesu jest zakończenie działania i utworzenie pliku zrzutu pamięci (core), czyli pliku zawierającego obraz pamięci procesu w czasie, gdy został on zakończony. Dowolny debugger (np. gdb(1)) może użyć tego obrazu do zbadania stanu programu w czasie jego zakończenia. Listę sygnałów powodujących utworzenie pliku core przez proces można znaleźć w signal(7). Proces może ustawić miękki limit zasobów RLIMIT_CORE, aby ograniczyć maksymalny rozmiar pliku, który zostanie utworzony po otrzymaniu sygnału powodującego zrzut pamięci; szczegółowe informacje można znaleźć w getrlimit(2). W następujących wypadkach plik zrzutu pamięci nie będzie utworzony:

*   Proces nie ma uprawnień, aby zapisać plik zrzutu pamięci (Domyślnie plik ten nazywa się core lub core.pid, gdzie pid jest identyfikatorem procesu który zrzuca pamięć i jest tworzony w bieżącym katalogu roboczym procesu. Nazwę tę można zmienić - patrz niżej). Zapisywanie pliku zrzutu nie powiedzie się również wtedy, gdy prawa katalogu, w którym ten plik miałby być utworzony, nie pozwalają na zapis do niego lub gdy plik o tej samej nazwie istnieje i nie jest zapisywalny lub nie jest zwykłym plikiem (ale np. katalogiem lub dowiązaniem symbolicznym).

*   Już istnieje (zapisywalny, zwykły) plik o tej samej nazwie, jaka zostałaby użyta dla pliku zrzutu pamięci, jednakże plik ten ma więcej niż jedno dowiązanie twarde.

*   System plików, w którym zostałby utworzony plik zrzutu pamięci, jest pełny, wyczerpał mu się limit i-węzłów, jest zamontowany w trybie tylko do odczytu albo użytkownik osiągnął kwotę systemu plików

*   Nie istnieje katalog, w którym miałby być utworzony plik zrzutu pamięci.

*   Limity zasobów RLIMIT_CORE (rozmiar pliku zrzutu pamięci) lub RLIMIT_FSIZE (rozmiar pliku) dla procesu są ustawione na zero; patrz getrlimit(2) i dokumentacja wbudowanego w powłokę polecenia ulimit (lub limit w powłoce csh(1)).

*   Nie są ustawione uprawnienia do odczytu pliku binarnego uruchomionego przez proces.

*   Proces uruchomił program z flagą set-user-ID (set-group-ID), którego właścicielem jest użytkownik (grupa) inny niż rzeczywisty użytkownik (grupa) procesu lub proces wykonujący program ma przywileje plikowe (zob. capabilities(7)). (Jednakże patrz w prctl(2) opis operacji PR_SET_DUMPABLE oraz w proc(5) opis pliku /proc/sys/fs/suid_dumpable).

*   (od Linuksa 3.7) Jądro zostało zbudowane bez opcji CONFIG_COREDUMP.

Dodatkowo zrzut pamięci może nie zawierać części przestrzeni adresowej procesu jeśli użyto flagi MADV_DONTDUMP madvise(2).

  Nazwy plików zrzutu pamięci
Domyślnie plik zrzutu pamięci nazywa się core, jednakże w pliku /proc/sys/kernel/core_pattern (od wersji 2.6 i 2.4.21 Linuksa) można zdefiniować szablon, który będzie użyty do nazywania plików zrzutu pamięci. Szablon ten może zawierać specjalne znaczniki zaczynające się od "%", które podczas tworzenia pliku zrzutu będą zastąpione następującymi wartościami:

    %%  pojedynczy znak %
    %c  miękki limit zasobu rozmiaru pliku zrzutu pamięci procesu zrzucającego pamięć (od Linuksa 2.6.24)
    %d  tryb zrzutu—taki sam jak wartość zwracana przez prctl(2) PR_GET_DUMPABLE (od Linuksa 3.7)
    %e  nazwa pliku wykonywalnego (niepoprzedzona pełną ścieżką do tego pliku)
    %E  nazwa ścieżki pliku wykonywalnego, z ukośnikami ("/") zastąpionymi przez wykrzykniki ("!") (od Linuksa 3.0).
    %g  (numeryczny) identyfikator grupy (GID) procesu, który zrzucił pamięć
    %h  nazwa komputera (taka sama jak nodename zwracane przez uname(2))
    %i  identyfikator wątku (TID) który zainicjował zrzut pamięci, taki jak w przestrzeni nazw PID-ów w której wątek działa (od Linuksa 3.18)
    %I  identyfikator wątku (TID) który zainicjował zrzut pamięci, taki jak w początkowej przestrzeni nazw PID-ów (od Linuksa 3.18)
    %p  identyfikator zrzucanego procesu, taki jak w przestrzeni nazw PID-ów w której proces działa
    %P  identyfikator zrzucanego procesu, taki jak w początkowej przestrzeni nazw PID-ów (od Linuksa 3.12)
    %s  numer sygnału powodującego zrzut pamięci
    %t  czas zrzutu wyrażony w sekundach od początku epoki, czyli od 1970-01-01 00:00:00 +0000 (UTC)
    %u  (numeryczny) identyfikator użytkownika (UID) procesu, który zrzucił pamięć

Jeśli szablon kończy się pojedynczym znakiem %, to znak ten zostanie usunięty z nazwy pliku zrzutu. Podobnie zostaną usunięte wszelkie kombinacje % ze znakami innymi niż te, wymienione powyżej. Wszystkie inne znaki szablonu staną się częścią nazwy pliku zrzutu. Szablon może zawierać znaki "/", które są interpretowane jako separatory nazw katalogów. Maksymalna długość wygenerowanej nazwy pliku wynosi 128 bajtów (64 bajty w wersjach jądra wcześniejszych niż 2.6.19). Domyślną wartością jest "core". W celu zachowania wstecznej zgodności, jeśli /proc/sys/kernel/core_pattern nie zawiera %p, a /proc/sys/kernel/core_uses_pid (patrz niżej) ma niezerową wartość, to .PID będzie dołączony do nazwy pliku zrzutu. Od wersji 2.4 Linux dostarcza również bardziej prymitywnej metody kontrolowania nazwy pliku zrzutu pamięci. Gdy plik /proc/sys/kernel/core_uses_pid zawiera wartość 0, plik zrzutu pamięci ma po prostu nazwę core. Gdy plik ten zawiera wartość niezerową, plik zrzutu pamięci będzie zawierał w swojej nazwie ID procesu, w postaci core.PID. Od Linuksa 3.6 jeśli /proc/sys/fs/suid_dumpable ustawiono na 2 ("suidsafe") to wzorzec musi być albo ścieżką absolutną (zaczynającą się znakiem "/") lub potokiem, zgodnie z poniższą definicją.

  Przekazywanie zrzutów pamięci potokiem do programu
Od wersji 2.6.19 jądra Linux wspiera alternatywną składnię pliku /proc/sys/kernel/core_pattern. Jeśli pierwszym znakiem pliki jest symbol potoku (|), to wszystko, co po nim występuje, jest interpretowane jako program do uruchomienia. Zamiast zostać zapisanym na dysku, zrzut pamięci jest przekazywany na standardowe wejście programu. Proszę zauważyć, że:

*   Program musi być podany używając ścieżki bezwzględnej (lub ścieżki względnej w stosunku do korzenia systemu plików, czyli katalogu /) i musi występować bezpośrednio po znaku "|".

*   Proces tworzony do wykonania programu jest wykonywany jako użytkownik i grupa root.

*   Można przekazać do programu argumenty linii poleceń (od Linuksa 2.6.24), rozdzielając je spacjami (aż do wyczerpania limitu całkowitej długości linii wynoszącego 128 bajtów).

*   Argumenty linii poleceń mogą zawierać dowolne z wymienionych powyżej specyfikatorów %. Na przykład, aby przekazać identyfikator procesu zrzucającego pamięć, należy podać %p jako argument.

  Kontrolowanie mapowań zapisywanych do pliku zrzutu pamięci
Od wersji 2.6.23 jądra można użyć specyficznego dla Linuksa pliku /proc/PID/coredump_filter do kontrolowania, które segmenty pamięci zostaną zapisane do pliku zrzutu pamięci, w przypadku gdy pamięć jest zrzucana przez proces o podanym identyfikatorze. Wartość w tym pliku jest maską bitową typów mapowań pamięci (patrz mmap(2)). Jeśli bit jest ustawiony w masce, to odpowiadające mu mapowanie jest zapisywane w pliku, w przeciwnym wypadku - nie jest. Bity w masce mają następujące znaczenia:

    bit 0
        Zrzucanie anonimowych mapowań prywatnych.
    bit 1
        Zrzucanie anonimowych mapowań współdzielonych.
    bit 2
        Zrzucanie prywatnych mapowań plików.
    bit 3
        Zrzucanie współdzielonych mapowań plików.
    bit 4 (od Linuksa 2.6.24)
        Zrzucanie nagłówków ELF.
    bit 5 (od Linuksa 2.6.28)
        Zrzucanie prywatnych dużych stron.
    bit 6 (od Linuksa 2.6.28)
        Zrzucanie współdzielonych dużych stron.
    bit 7 (od Linuksa 4.4)
        Zrzucanie prywatnych stron DAX.
    bit 8 (od Linuksa 4.4)
        Zrzucanie współdzielonych stron DAX.

Domyślnie ustawione są następujące bity: 0, 1, 4 (jeśli jest włączona opcja CONFIG_CORE_DUMP_DEFAULT_ELF_HEADERS konfiguracji jądra) oraz 5. Tę wartość domyślną można zmodyfikować przy rozruchu za pomocą opcji coredump_filter. Wartość tego pliku jest wyświetlana szesnastkowo (z tego powodu domyślna wartość jest wyświetlana jako 33). Strony wejścia/wyjścia mapowane w pamięci, takie jak frame buffer, nigdy nie są zrzucane, a wirtualne strony DSO są zawsze zrzucane, niezależnie od wartości coredump_filter. Proces-dziecko utworzony przez fork(2) dziedziczy wartość coredump_filter od swojego rodzica; wartość ta jest także zachowywana podczas execve(2). Może być użyteczne ustawienie coredump_filter w powłoce przed uruchomieniem programu, na przykład:
$ echo 0x7 > /proc/self/coredump_filter
$ ./some_program

Plik istnieje, jeśli jądro zostało zbudowane z włączoną opcją konfiguracji CONFIG_ELF_CORE.

UWAGI
Aby uzyskać zrzut pamięci działającego procesu, można użyć polecenia gcore programu gdb(1). W wersjach jądra Linux do 2.6.27 włącznie, jeżeli pamięć zrzuca proces wielowątkowy (albo - bardziej precyzyjnie - proces, który dzieli swą pamięć z innym procesem utworzonym z flagą CLONE_VM funkcji clone(2)), to identyfikator procesu zawsze będzie dołączony do nazwy pliku zrzutu, chyba że ów identyfikator procesu już występuje w nazwie pliku, ponieważ w pliku /proc/sys/kernel/core_pattern użyto specyfikatora p (Jest to szczególnie użyteczne podczas stosowania przestarzałej implementacji LinuxThreads, w której każdy wątek procesu ma inny PID).

PRZYKŁAD
Poniższy program pokazuje użycie składni potoku w pliku /proc/sys/kernel/core_pattern. Poniższa sesja powłoki demonstruje użycie tego programu (skompilowanego do pliku o nazwie core_pattern_pipe_test):

$ cc -o core_pattern_pipe_test core_pattern_pipe_test.c
$ su
Password:
# echo "|$PWD/core_pattern_pipe_test %p UID=%u GID=%g sig=%s" > \
/proc/sys/kernel/core_pattern
# exit
$ sleep 100
^\                     # wpisz control+odwrotny ukośnik
Quit (core dumped)
$ cat core.info
argc=5
argc[0]=</home/mtk/core_pattern_pipe_test>
argc[1]=<20575>
argc[2]=<UID=1000>
argc[3]=<GID=100>
argc[4]=<sig=3>
Całkowita liczba bajtów pliku core: 282624

  Żródło programu
/* core_pattern_pipe_test.c */
#define _GNU_SOURCE
#include <sys/stat.h>
#include <fcntl.h>
#include <limits.h>
#include <stdio.h>
#include <stdlib.h>
#include <unistd.h>
#define BUF_SIZE 1024
int
main(int argc, char *argv[])
{
    int tot, j;
    ssize_t nread;
    char buf[BUF_SIZE];
    FILE *fp;
    char cwd[PATH_MAX];
    /* Zmienia bieżący katalog roboczy na katalog procesu,
       który generuje zrzut pamięci */
    snprintf(cwd, PATH_MAX, "/proc/%s/cwd", argv[1]);
    chdir(cwd);
    /* Zapisuje wyjście do pliku "core.info" w tym katalogu */
    fp = fopen("core.info", "w+");
    if (fp == NULL)
        exit(EXIT_FAILURE);
    /* Wyświetla argumenty linii poleceń przekazane do programu
       filtrującego "core_pattern" */
    fprintf(fp, "argc=%d\n", argc);
    for (j = 0; j < argc; j++)
        fprintf(fp, "argc[%d]=<%s>\n", j, argv[j]);
    /* Zlicza bajty na standardowym wejściu (daje rozmiar
       zrzutu pamięci) */
    tot = 0;
    while ((nread = read(STDIN_FILENO, buf, BUF_SIZE)) > 0)
        tot += nread;
    fprintf(fp, "Całkowita liczba bajtów pliku core: %d\n", tot);
    fclose(fp);
    exit(EXIT_SUCCESS);
}

ZOBACZ TAKŻE
bash(1), gdb(1), getrlimit(2), mmap(2), prctl(2), sigaction(2), elf(5), proc(5), pthreads(7), signal(7)

O STRONIE
Angielska wersja tej strony pochodzi z wydania 4.05 projektu Linux man-pages. Opis projektu, informacje dotyczące zgłaszania błędów, oraz najnowszą wersję oryginału można znaleźć pod adresem https://www.kernel.org/doc/man-pages/.

TŁUMACZENIE
Autorami polskiego tłumaczenia niniejszej strony podręcznika man są: Robert Luberda <robert@debian.org> i Michał Kułach <michal.kulach@gmail.com>.

Polskie tłumaczenie jest częścią projektu manpages-pl; uwagi, pomoc, zgłaszanie błędów na stronie http://sourceforge.net/projects/manpages-pl/. Jest zgodne z wersją 4.05 oryginału.